บทความ

ค่ำคืนนั้น🌌🌙

  ค่ำคืนนั้น ค่ำคืนหนึ่งในปี 2002 คืนแห่งการอำลา Farewell Party..งานเลี้ยงคราคร่ำไปด้วยผู้เข้าร่วม workshop จากหลายประเทศใน ASEAN ชายหนุ่มหญิงสาวคู่หนึ่งยืนคุยกันเบาๆ ข้างเวทีการแสดง ชายหนุ่มใส่ชุดประจำชาติของเขา โพกศรีษะตามธรรมเนียมปฏิบัติ ส่วนหญิงสาวใส่ชุด “อ๋าวใหญ่” เป็นครั้งแรก หญิงสาว: ชุดประจำชาติของผู้ชายดูเหมือนจะคล้ายชุดเจ้าบ่าวที่เห็นในตู้โชว์เลยนะคะ ชายหนุ่ม: คือชุดแบบเดียวกันเลยครับ ของผู้หญิงก็คล้ายกัน เพียงแต่จะแตกต่างในรายละเอียดของผ้าที่ใช้กับสไตล์การออกแบบ..จะว่าไปก็คล้ายกับเรามางานแต่งเหมือนกันนะครับ หญิงสาว: คุณหมายถึง? ชายหนุ่ม: หมายถึงว่าชุดของผมกับชุดของคุณก็เหมือนชุดบ่าวสาวทั่วไป สมมุติว่า..งานนี้คืองานแต่งของเรา คุณจะ ok ไหมครับ? (ถามด้วยหน้าเปื้อนยิ้ม)

ฉากที่ชอบ🤵🏻‍♂️👰🏻‍♀️

 ฉากที่ชอบ ชายหนุ่มเลี้ยวรถเข้ามาจอดเทียบร้านข้างทาง เป็นร้านที่ตกแต่งสไตล์น่ารักร้านหนึ่ง ชายหนุ่ม: ก่อนกลับโรงแรมแวะร้านนี้ก่อนนะ อยากให้คุณชิมอะไรหน่อย หญิงสาว: ได้สิคะ แหม ร้านน่ารักจัง อ่ะ..ที่นั่งยังเป็น style เวียดนามแท้ด้วย!! (ร้านข้างถนน style เวียดนามแท้มักจะตั้งโต๊ะเล็กๆ ไว้หนึ่งตัว มีเก้าอี้สองตัวนั่งชิดกัน หันหน้าออกไปทางถนนทั้งคู่ นัยว่าเป็นการนั่งแบบคู่รัก เพราะคนบางคน-คนที่พามา-เคยบอกว่า จะได้ไม่ต้องนั่งประจันหน้าเหมือนคนทะเลาะกัน นั่งชิดๆ กันความสัมพันธ์ย่อมดีกว่า) ชายหนุ่ม: ใช่แล้ว..เลยพามาแวะไงครับ (พูดจบก็หัวเราะชอบใจ) หญิงสาว: แหม..ยอมใจเลย (รู้ตัวว่าแพ้ ผช.แบบนี้) แล้วที่จะให้ชิมนี่มันคืออะไรคะ ชายหนุ่ม: (เปิดเช็คคำแปลในโทรศัพท์) เอ๋..ทำไมไม่มีคำแปลไว้เลย ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเรียกว่าอะไร ช่างมันเถอะ รับรองว่าอร่อยแล้วกัน เจ้าของร้านเอาถ้วย “สิ่งที่ไม่รู้จะเรียกว่าอะไร” มาวางตรงหน้าหนึ่งถ้วย หญิงสาว: (มองส่วนผสมในถ้วยแบบงงๆ เหมือนมีเต้าหู้ เห็ดหูหนูขาว ลำไย และเมล็ดอัลมอนด์ปนๆ กันในถ้วย) ชายหนุ่ม: (ใช้ช้อนตักเต้าหู้) ผมว่าอันนี้อร่อยสุด (ยื่นช้อนมาป้อน) อ่...

การมาและการมีอยู่ของดอกไม้💐

การมาและการมีอยู่ของดอกไม้ รถบัสขนาดสามสิบสองที่นั่งวิ่งฝ่าความมืดห่างจากสนามบินออกไปเรื่อยๆ ภาพบ้านเรือนและผู้คนข้างทางทำให้หญิงสาวครุ่นคิดถึงเรื่องบางเรื่อง..เรื่องในชีวิต ที่หากไม่พินิจให้ดีก็แทบไม่รู้เลยว่ามันมีความพิเศษในตัวมันเองเสมอ อย่างเรื่องการมาและการมีอยู่ของดอกไม้ หญิงสาวเดินทางมาเมืองนี้นับครั้งได้ นี่เป็นครั้งที่ 5 ไม่มาก..แต่ก็ไม่น้อยเกินไปสำหรับการไปเยือนสถานที่ในต่างแดนซ้ำๆ หากไม่นับรวมครั้งที่เจอชายหนุ่มครั้งแรก ทุกครั้งหลังจากนั้น..เธอจะได้รับดอกไม้ ครั้งแรก..เธอคิดว่ามันคงเป็นธรรมเนียมปฎิบัติของคนที่นี้ ที่ๆ ใครๆ ก็คงให้ดอกไม้เพื่อต้อนรับแขกต่างถิ่น ก็ขนาดพี่สาวที่มารับที่สนามบินครั้งไปเยือนอัมสเตอร์ดัม ยังให้กุหลาบดอกสวยกับเธอเลย ครั้งที่สอง..เธอเริ่มสงสัยว่า มันคงจะไม่ใช่ธรรมเนียมปฎิบัติทั่วๆ ไปกระมัง คงเป็นธรรมเนียมปฎิบัติของชายหนุ่มคนนี้คนเดียว ครั้งที่สาม..ชายหนุ่มติดธุระที่เมืองอื่นมาหาไม่ได้ แต่เขาส่งน้องชายที่น่ารักและใจดีมาเทคแคร์แทน หนุ่มน้อยผู้มีน้ำใจงาม คนที่บอกหญิงสาวว่า “วางเท้าบนตักผมสิครับ ยุงจะได้ไม่กัด” (เป็นฉากหนึ่งในชีวิตที่ลืมไม่ลงจริงๆ 555) คร...